وی در سال ۱۲۸۴ متولد شد او از صدای خوشی بهره مند بود . وی در کودکی در روضه های زنانه شروع به خواندن کرد و با آشنایی با مرتضی نی داوود در کلاس های وی شرکت کرد . در سال ۱۳۰۶ در هنگام گرفتن شناسنامه فامیل وزیری را برای خود برگزید . وی در سال ۱۳۰۳ اولین کنسرت خود را به همراه مرتضی نی داوود اجرا کرد . او در سال ۱۳۱۹همکاری خود را با رادیو آغاز کرد . در طی یک نظر خواهی در سال ۱۳۸۲ که در تهران انجام شد جزء شش نفر برتر آواز تاریخ موسیقی اصیل ایران شناخته شد .

وی در سال ۱۳۳۸ در تهران در گذشت .

روحش شاد

موسیقی را نزد ابولحسن صبا فراگرفت و از اوایل دهه ی ۱۳۴۰ کارش را به عنوان آهنگساز و تکنواز در رادیو و تلوزیون و ارکسترهای وزارت فرهنگ و هنر وقت آغاز کرد و آثار بسیاری را به همراهی خوانندگان سرشناس گلها اجرا کرد . سرپرستی برنامه ی نوایی از موسیقی ملی از جمله یادگارهای اوست . موسیقی را به صورت آکادمیک از هنرستان شروع کرد ولی از دوران کودکی ساز می زد پس از اتمام دوره دبیرستان و بعد از پایان هنرستان به دانشکده و موزیکولوژی رفت و به ادامه تحصیل مشغول شد . حدود ۴۰ سال در هنرستان ملک به آموزش ویلن پرداخت و شاگردان بسیاری را به عرصه موسیقی تحویل داد .

برخی از آثار او :

- ضبط های خصوصی و ضبط های رادیویی با صدای محمودی خوانساری و...

- صفحه های گرامافون – تکنوازی ویلون – قطعه گریه لیلی و...

- نوارهای سماع – چراغی از علی دارم همراه با پیانوی فخری ملک پور و...

- کتاب های ردیف اول ، دوم و سوم ویلون با مقدمه پرویز یاحقی

آخرین اثر او با عنوان " ترکم مکن " با صدای اسداله کشیری چند روز قبل از مرگ استاد به پایان رسید .

در سال ۱۳۱۱ در تهران متولد شد . او از کودکی به نواختن ضرب علاقه مند بود ، از محضر استاد حسین تهرانی بهره گرفت و به فراگیری ضرب ، از این استاد بزرگ پرداخت .هر روز بنا به بهانه هایی نزد استاد می رفت و به حرکات پنجه دستان او بر روی ضرب توجه می کرد و عاقبت روزی استاد از وی سوال کرد : « به نواختن تنبک علاقه داری که بیشتر روزها به اینجا می آیی و این چنین کنجکاوانه به پنجه های دست من نگاه می کنی ؟ »

وی در جواب گفت : « بلی بسیار علاقه مندم که من هم بتوانم روزی فن نواختن ضرب را فراگیرم و بتوانم آن را بنوازم . » استاد تهرانی که علاقه وی را به نواختن ضرب دید ، پذیرفت که به او تعلیم دهد و او در لیست شاگردان استاد بزرگ ضرب ایران قرار گرفت و این افتخار نصیب وی گردید .

جهانگیر ملک ، بعدها خود به تربیت و تعلیم شاگرد پرداخت و شاگردان خوب و با استعدادی نیز تحویل موسیقی ایران داد . او در سال ۱۳۳۰ توسط استاد علی تجویدی به رادیو راه یافت مشیر همایون شهردار که در آن زمان رئیس شورای موسیقی بود مورد امتحان قرار گرفت و چون در این امتحان قبول شد ، کار خود را در ارکستر ویژه که سرپرستی آن با خود مشیر همایون بود آغاز کرد . پس از آن با ارکسترهای شماره های ۱ « به رهبری حسینعلی ملاح و مهدی مفتاح » ، ارکستر شماره ۲ « به رهبری مجید وفادار و علی تجویدی » ، ارکستر شماره ۳ « به رهبری پرویز یاحقی » ، ارکستر شماره ۴ « به رهبری مهندس همایون خرم » ، ارکستر شماره ۵ « به رهبری عباس شاپوری » ، ارکستر شماره ۶ « به رهبری بزرگ لشگری و جواد لشگری » به فعالیت و همکاری پرداخت .

جهانگیر ملک ، پس از مدتی توسط شادروان حبیب اله بدیعی برای همکاری با برنامه های « گلها » دعوت شد و همکاری با ارزش خود را با این برنامه آغاز کرد . حاصل این همکاری ها اجرای آثار جالب و بدیعی است که در برنامه های مختلف « گلها» می شنویم .

برخی از آلبوم ها :

گل افروز – سدره ۲ – جان افروز – و... 

در سال ۱۲۹۰ در تهران متولد شد . از کودکی به نواختن ضرب علاقه وافری داشت و همین امر ، عاقبت او را استاد بی نظیری در نواختن تنبک و شاگردان بزرگی را تربیت کرد که هر یک خود ، استادی شدند .

حسین تهرانی ، نواختن ضرب را ، نزد استادانی مثل : رضا روانبخش ، مهدی قیاسی ، کنگرلو و اسماعیل که در نواختن این ساز تبحر داشتند ، فرا گرفت و با سبک و سیاق نواختن آنان آشنایی کامل پیدا نمود و در سال ۱۳۱۸ با استاد ابوالحسن صبا آشنا شد و نکات بسیاری را از این استاد بی جایگزین فرا گرفت .

یک سال پس از این تاریخ که رادیو تهران گشایش یافت ، همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و در سال ۱۳۲۳ به مدرسه موسیقی علینقی خان وزیری رفت و تدریس نواختن تنبک را در این مدرسه به عهده گرفت و کار خویش را تا سال ۱۳۲۸ که هنرستان موسیقی ملی به همت شادروان روح اله خالقی شروع به کارکرد ، ادامه داد .

استاد حسین تهرانی ، برای اولین بار گروه تنبک نوازی را تشکیل داد و برای آنها قطعاتی را تنظیم کرد که خود موجب پیشرفت هنرجویان می گردید .

استاد حسین تهرانی ، دستوری برای آموزش ضرب تدوین کرد که پوست تنبک را از لحاظ طنین صدا به سه قسمت میکرد و با انگشت گذاری روی « ناحیه مرکزی » ، « ناحیه میانی » و « ناحیه کناری » هنرجویان توانستند به آسانی فرق صوتی و طنین این سه نقطه مختلف را متوجه شوند .

تهرانی برای ۱۰ انگشت مجموع دستان راست و چب اعتبار خاصی قائل بود و تاکید داشت که نوازنده تنبک باید از هر کدام این انگشتان در جای خود به موقع بهره گرفته و از آن استفاده نماید . اصولا امر نواختن ضرب با دستورات این استاد بی نظیر به اوج اعلای خود رسید به خصوص « ریز پلنگ » که شاگردان وی مثل امیرناصر افتتاح در نواختن آن تبحر داشت ، حسین تهرانی توسط شادروان روح اله خالقی به برنامه « گلها » دعوت شد و او با این برنامه مشغول همکاری شد . زنده یاد استاد حسین تهرانی به نواختن ضرب در موسیقی ایرانی اعتبار فراوان بخشید .

او سرانجام در اسفند ماه ۱۳۵۲ پس از یک بیماری ممتد چشم از جهان فرو بست .

روانش شاد

برخی از آلبوم ها و آثار :

شهرناز – و...

سال تولد: ۱۳۲۸

محل تولد: سنندج

مقدمات موسیقی را نزد پدرش فرا گرفت و از ۶ سالگی متوجه شد که دارای صدایی خوش و زیبا می باشد. لذا از همان ابتدا همکاری هنری خود را در رادیو سنندج با برنامه کودک آغاز کرد. وی تا سن ۲۶ سالگی تمام تجربیات و معرفت موسیقی را در کنار خانواده و رادیو سنندج و فرهنگ و هنر این استان کسب می کند و این سال های پربار هنر بیژن است که پایه اصلی برای وی می گردد .

در سال ۱۳۵۳ بیژن کامکار به تهران می آید و در دانشکده هنرهای زیبا برای ادامه تحصیل در رشته موسیقی ثبت نام می نماید و همزمان با تحصیل، همکاریش را با گروه شیدا به سرپرستی محمد رضا لطفی آغاز و به بازسازی آثار ارزنده ای در کنار خوانندگان بزرگی چون: محمدرضا شجریان و شهرام ناظری می پردازد ، سپس همکاری خود را در گروه عارف شروع و بعد از انقلاب در تولید کاست هایی به نام چاوش و در شرکت روح افزا به عنوان خواننده فعالیت می نماید که حاصل آن ۲۰ نوار کاست می باشد .

ساز اصلی بیژن تار است ولی در گروههای شیدا و عارف با نواختن رباب و در بسیاری از کارها تنبک ودف را برگزیده و همکاری می کرده که نواختن دف بسیار مورد توجه واقع شده . وی در زمینه خوانندگی آثاری از هوشنگ کامکار مثل کجایید ای شهیدان و قطعه ی حصار از حسین علیزاده و زردی خزان از ارسلان کامکار و چند کاست دیگر بوده است. در خلال سالهای بعد از انقلاب کنسرتهای خارج نظیر آلمان، سوییس، بلژیک برای معرفی دف و موسیقی ایرانی حضور داشت که خوانندگان آن محمدرضا شجریان و شهرام ناظری بوده اند، وی از هنرمندانی چون: دکتر داریوش صفوت، محمدرضا لطفی و تمام همکاران گروه شیدا و عارف و خانواده هنرمندش استفاده شایانی برای پیشبرد هنر خود نمود . 

 برخی از آلبوم ها :

 سال تولد:۱۳۰۰

محل تولد:اصفهان

جلیل شهناز نزد حسین برادر خود به فراگیری نواختن تار پرداخت و آنقدر در این راه پیشرفت کرد که خود یکی از ستاره های تابناک آسمان هنر و موسیقی ایران شد ، جلیل شهناز پس از چندی به تهران آمد و در کنسرت های مختلف و رادیو مشغول کار شد ولی اوج شکوفایی هنر این هنرمند والا از زمانی آغاز شد که برای همکاری با برنامه های گلها از وی دعوت به عمل آمد. جلیل شهناز علاوه بر نواختن تار با نواختن سنتور، ویلن و تنبک نیز آشنایی کامل دارد .

برخی از آلبوم ها :

چهار مضراب ماهور <<بداهه نوازی >> - و...

یکی از مهمترین و دلنشین ترین سبک نوازندگی تار متعلق به استاد گرانمایه فرهنگ شریف بوده.

وی از بدوشروع برنامه گلها به همت زنده یاد داود پیرنیا و برنامه تکنوازان به همت استاد میر نقیبی با شیوه ای نو در نوازندگی تار، حضور داشت.

ایشان با ابداعاتی که در نحوه مضرابهای مختلف و انگشت گذاریهای خاص انجام داده از ساز تار صدایی تازه بوجود آورد و با قریحه بی مانندش ملودیهای بسیار لطیف و زیبا ساخت و در هر یک از برنامه های گلها و تکنوازان هر بار به نوعی تازه و بدیع اثری دلنشین و به یادماندنی اجرا نمود.

فرهنگ شریف ضمن حفظ تکنیکهای قدیم که متعلق به استادانی علی اکبر و حسین شهنازی و کلنل وزیری بود چنان نوآوری داشت که نگاه همه هنر دوستان را به خود جذب نمود و موفقیت آثار ایشان چنان بوده که امروزه تمام نوازندگان تار سعی بر آن دارند که از سبک ایشان پیروی نموده و آرزویشان اینست که روزی بتوانند به سبک  شیوا و بدیع فرهنگ شریف بنوازند.

برخی از آلبوم ها :

مهر افروز ۱و۲ – جان افروز – کرشمه – زخمه – سدره ۱و۲ – گل افروز – و...

وی متولد سال ۱۳۳۵ اصفهان است. او از سن ۱۲ سالگی با استاد تاج اصفهانی مشغول به تعلیم آواز گردید. در سال ۶۰ که استاد فوت کرد او نزد اساتید دیگری از جمله شجریان رفت . وی در سال ۱۳۵۷ در  آزمون باربد به رتبه نخست در رشته آواز نایل گردید و از همان سال در رادیو شروع به کار کرد . او کارمند قسمت موسیقی و سرودهای انقلابی وزارت ارشاد است . 

برخی از آلبوم ها :

سر مستان – ناز نگاه - خنده بارون – خدا حافظ – خوش آمدید – مستانه – گل میخک – پاییز – صدایم کن – افسانه – هنگامه – مهمان تو – نسیما – مهرافروز - غریبستان - غم زمانه – شکوه عشق – امان از جدایی – تازه به تازه – راز گل – آتش دل – راز و نیاز – شور عشق – عطر سوسن – نیلوفرانه ۱و۲ – کاروان – زیباترین – گل هزار بهار – راز نگاه – و...

در سال ۱۳۱۶ در آباده متولد شده در کودکی با خانواده به تهران آمد، تار پدر و ویلن برادرش او را با موسیقی آشنا کرد و از ده سالگی به سه تار پرداخت.

برای ادامه موسیقی به هنرستان موسیقی ملی رفت، در آنجا سه تار چندان مورد استفاده نبود و او اجباراً تار را برگزید، با سازهای دیگر چون ویلن نیز آشنا شد و آن را نزد برادرش  محمود ذوالفنون آموخت و در این حال سه تاررا همچنان می نواخت. در هنرستان از رهنمودهای مرحوم موسی خان معروفی در زمینه تکنیک سه تار برخوردار گشت و به این ترتیب هشت سال آموزش وی در هنرستان به فراگیری سه تار، تار و ویلن گذشت.

همزمان با تاسیس رشته موسیقی دانشکده هنرهای زیبا به آنجا راه یافت و با شخصیتهای ارجمند موسیقی ایران نظیر مرحوم نورعلی برومند و دکتر داریوش صفوت آشنا شد و از این رو شناخت تازه ای از موسیقی اصیل و امکانات وسیع سه تار کسب کرد و تمام توجه تجربه خود را از سال ۱۳۴۶ بر این ساز متمرکز کرد.

در ادامه راه از روشهای اساتیدی چون مرحوم صبا و مرحوم ارسلان خان درگاهی و همچنین راهنماییهای ارزنده دکتر صفوت بهره فراوان یافت.

پس از اتمام دانشکده در همان جا و نیز مرکز حفظ واشاعه موسیقی ملی به تدریس سه تار پرداخت.

حضور در این مرکز موهبت کسب فیض از محضر اساتیدی چون سعید هرمزی و یوسف فروتن را برایش به همراه داشت.

ذوالفنون به همراه هنرمندان طراز اول در چندین کنسرت و جشنواره داخل و خارج از کشور شرکت نموده است.

یکی از ویژه برنامه های وی همراهی و همنوازی در اثر گل صدبرگ با صدای پرشور شهرام ناظری است.

پرویز یاحقی در سال ۱۳۱۴ در تهران متولد شد وی به نواختن سه تار نیز آشنایی کامل دارد ولی ساز تخصصی او ویلون میباشد که هرگاه شروع به نواختن می کند و صدای ساز خود را به گوش دلباختگان هنر می رساند، دل ازهرعارف وصاحبدلی می رباید. 

وی هنوز طفلی خرد سال بود که همراه دایی هنرمند خود، زنده یاد حسین یاحقی پا به رادیو گذاشت و به عنوان نوازنده ی خردسال، در برنامه های رادیو شرکت کرد.

پرویز یاحقی همکاری خود را، تا سن ۱۸ سالگی با رادیو ادامه داد، تا اینکه بنا به دعوت شادروان داوود پیرنیا برای برنامه گلها دعوت گردید و او آهنگی بنام: امید دل من کجایی را برای این برنامه ساخت که با صدای زنده یاد غلامحسین بنان پخش گردید که نوازندگان ارکستر این آهنگ عبارت بودند از: ابوالحسن صبا ، حسین یاحقی ، مرتضی محبوبی ، علی تجویدی ، حبیب الله بدیعی ، محمد میرنقیبی ، نصرالله زرین پنجه ، حسینعلی وزیری تبار ، حسین تهرانی و پرویز یاحقی که این عزیزان هر کدام خورشیدی تابان بودند که هیچگاه آوازه هنر ، غروب را شاهد نخواهد بود.

استاد پرویز یاحقی یکی از بهترین های برنامه گلها بود و آثار به جای مانده این هنرمند والا برای هر صاحبدلی الهام برانگیز است. پرویز یاحقی یکی از هنرمندان چیره دست و بداهه نواز موسیقی ایرانی است.

در تاریخ ۱۰/۱۰/۱۳۱۲ در تهران متولد شد . در همان سالهای اولیه کودکی همگان به صدای خوش او اعتراف نمودند . به تلاوت قرآن و خواندن اذان و ادعیه می پرداخت . در سال ۱۳۲۱ با جهانگیر ملک آشنا شد . در سال ۱۳۲۷ در انجمن موسیقی نظام با حسین خواجه امیری ( ایرج ) آشنا شد و در سال ۱۳۳۰ نزد نورعلی برومند و استاد علی تجویدی آموزش دید . در سال ۱۳۳۱ نزد اساتید برجسته ی موسیقی ایران از جمله استاد ابوالحسن صبا ، طاهرزاده ، ادیب خوانساری ، عبداله خان دوامی و... به تعلیم آواز پرداخت .

در سال ۱۳۳۵ اولین آواز را با ساز نورعلی خان برومند و استاد علی اصغر بهاری در بیات اصفهان و سه گاه خواند . در سال ۱۳۳۷ توسط مرحوم پیرنیا به برنامه ی گلها در رادیو دعوت شد . در سال ۱۳۴۰ برای اجرای کنسرت هایی به همراه فرهنگ شریف به آمریکا ، انگلیس و هلند سفر کرد . در سال ۱۳۴۶ با خانم گلرخ گرایلی ازدواج کرد . در سال ۱۳۴۸ در کویت همراه با فرهنگ شریف و امیرناصر افتتاح کنسرتی اجرا کرد و همچنین در فیلم سینمایی مرد حنجره طلایی بازی کرد . در فاصله بین سالهای ۱۳۵۰تا ۱۳۵۷ در لندن ، آمریکا ، افغانستان ، پاکستان و هندوستان به اجرا کنسرت پرداخت .

در سال ۱۳۵۸ دچار ممنوعیت کار در رادیو و تلویزیون شد و این ممنوعیت تا کنون ادامه دارد .

در سال ۱۳۸۲ آغاز به کار مجدد و ارایه دو کاست تحت عناوین مست عشق و عقیق که باعث شد رکورد فروش نوار در بین خوانندگان را بشکند .

در کارنامه فعالیت های هنری اکبر گلپایگانی ۲۹۸ آواز وجود دارد که در برنامه گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ و برگ سبز اجرا شده اند.

اکبر گلپایگانی به وطن خود ایران وبه ایرانی و به هرچه که بوی وطن او را بدهد عشق می ورزد و با توجه به این که امکانات فراوانی داشت هیچ گاه وطن را ترک نکرد و گفت: " در ایران زاده شدم ، در ایران می مانم و در ایران هم می میرم " .

از سال ۱۳۵۵ به بعد ۸۵ ترانه – تصنیف در کارنامه ی این هنرمند برجسته وجود دارد .

 

 شهرام ناظری در سال ۱۳۲۸ در کرمانشاه متولد شد.

خانواده پدری وی اکثرا اهل موسیقی و عموی پدرش حاجی خان ناظری ، شاگرد درویش خان و کلنل وزیری بود . خانواده ی وی در سوق دادن او به سوی موسیقی اصیل ایرانی ، سهم بسزایی داشت . شرایط فرهنگی و اقلیمی خاص زادگاهش و نیز همنشینی او با ادیبان آن دیار، در آشنایی عمیق او با موسیقی ، ادبیات وعرفان ایران سهم بسزایی داشت . هشت ساله بود که در جمع آرفان مثنوی می خواند ، در یازده سالگی به اجرای برنامه هایی در تلوزیون تهران پرداخت . وی سالهای درازی همراه پسرعموی هنرمندش ، علی ناظری به تحقیق در مورد ردیفهای موسیقی پرداخت و همچنین چندین سال بر روی سبک آوازخوانی قمرالملوک وزیری – سیدحسین طاهرزاده – سلیمان خان امیرقاسمی کار کرد . شهرام ناظری مدت ۴ سال در هنرستان موسیقی ملی در محضر شادروان استاد محمود کریمی به فراگیری ردیفهای آوازی می پردازد و برای تکمیل آن به محضر استاد بزرگ موسیقی ایران ، عبدالله خان دوامی راه می یابد و در سالهای آخر زندگی شادروان نورعلی برومند توانست از محضر این استاد نیز استفاده کند . شهرام ناظری در نخستین کنکور موسیقی ایران آزمون باربد در رشته ی آواز یافت . وی با تشویق استاد نورعلی برومند از سال ۱۳۵۴ در رادیو و تلویزیون همکاری خود را با گروه شیدا و عارف آغاز کرد و در سال ۵۶ به همراه استاد بهاری ، در جشنواره ی طوس شرکت کرد . او یکی از معدود کسانی است که در سخت ترین شرایط ، عاشقانه چراغ موسیقی اصیل ایرانی را روشن نگهداشته است . از سال ۱۳۵۹ به بعد ، بدنبال هدف اصلی خویش رفته . وی در ترویج موسیقی اصیل ایرانی نقش به سزایی دارد . او سالهاست که به تدریس آواز اصیل ایرانی مشغول است و از آنجایی که وی هیچ گاه از پویایی در این هنر اصیل غافل نبوده ، به فراگیری موسیقی در محضر استادانی چون اصغر بهاری و احمد عبادی پرداخت .    

برخی از آلبوم ها :

کیش مهر ـ گل صد برگ ـ شورانگیز ـ تمنای وصال ـ آتشی در نیستان ـ در گلستانه ـ مطرب مهتاب رو ـ ساقی نامه ۱و۲ ـ سخن تازه ـ و...