طبعاً هم نشينی با او و دوستان هنرمندش برای علی اصغر نوجوان ، موهبتی بزرگ بود و سبب پيشرفت های بيشتر او می شد . علی اصغر به گفته خودش ، در هجده سالگی ديگر به مرز مهارت رسيده بود و می توانست در محافل و کنسرت ها ، هنرنمايی کند در این بین علی اصغر جوان مجذوب ساز تازه وارد ويولن شد و بيست و پنج ساله بود که نواختن آن را نيز فرا گرفت .

علی اصغر بهاری از سال ۱۳۳۲، از سوی " جواد معروفی " که برنامه های موسيقی راديو را زير نظر داشت به همکاری با اين سازمان دعوت شد . بهاری که می ديد روز به روز بر شمار نوازندگان ويولن افزوده می شود و حدود سی چهل سال می شود که کمانچه متروک افتاده است ، انديشيد که بهتر است به جای ويولن ، به تيمار کمانچه سنتی بپردازد . معروفی نيز اين انديشه را پسنديد و نوای زيبای کمانچه بهاری ، برای نخستين بار از راديو پخش شد .

از آن پس بهاری نيز چون هنرمندان برجسته ديگر، ابولحسن صبا و مرتضی محجوبی و حسن کسايی و احمد عبادی و رضا ورزنده ، از تکنوازان ثابت قدم راديو به شمار آمد . بهاری خود در مورد نخستين برنامه تکنوازی خود در راديو و بازتاب آن گفته است :

 "همان روز اول که من کمانچه زدم ، ناگهان برنامه شهرت فوق العاده ای پيدا کرد . حتی خود من تصور آن را نمی کردم که اين ساز فراموش شده ، آنقدر طالب داشته باشد . از همه جا به سراغ من آمدند . موسيقیدان هايی هم که قبلاً مرا نمی شناختند ، با من آشنا شدند و مرا به ادامه کار با کمانچه تشويق کردند ... ."

چندی بعد ، " روح الله خالقی " رئيس هنرستان عالی موسيقی ، از علی اصغر بهاری خواست که کلاسی برای کمانچه را در هنرستان اداره کند و از آن گذشته با ارکستر سازهای ملی به همکاری بپردازد . برخی از شاگردان پيشرفته ويولن ، به توصيه خالقی ، در کلاس کمانچه بهاری به شاگردی نشستند و بعدها خود به نواختن کمانچه در ارکسترها پرداختند . رفته رفته شهرت بهاری فراگيرتر شد و بيشتر مراکز آموزشی موسيقی برای کمانچه او نيز کلاسی بنياد کردند از جمله می توان از مرکز حفظ و اشاعه موسيقی وابسته به سازمان راديو و تلويزيون ايران و بخش موسيقی دانشکده هنرهای زيبا ، در دانشگاه تهران ياد کرد . در مرکز حفظ و اشاعه بهاری ، علاوه بر تدريس ، رديف کمانچه را نيز به تمامی نواخته و به ضبط درآورده است.

علی اصغر بهاری در سال های پيش از انقلاب ، به دعوت مراجع فرهنگی بين المللی سفرهای متعددی به کشورهای آسيايی و اروپايی داشته است . او در اين سفرها علاوه بر شرکت در کنسرت های موسيقی ملی ، نواخته های خود را به بنگاه های ضبط صفحه سپرده است . برخی از صفحات موسيقی سنتی ايران که از سوی يونسکو ، انتشار يافته ، نواخته های کمانچه بهاری را نيز در خود دارد . حضور علی اصغر بهاری در جامعه موسيقی ايران گذشته از جاذبه هايی که در اجرای موسيقی سنتی پديد آورده ، تاثيری دراز مدت و مستمر نيز در جامعه بر جای نهاده است . اينک کمتر گروه سنتی موسيقی را می توان يافت که کمانچه در آن نباشد .

 علی اصغر بهاری این استاد فرهیخته در بیستم خرداد ۱۳۷۴ دارفانی را وداع گفت .

 یادش گرامی

روح الله خالقی در سال 1285 در کرمان متولد شد . و از سن 14 سالگی به نواختن ويولن پرداخت و از 17 ‏سالگی يعنی در سال 1302 در مدرسه عالی موسيقی که توسط استاد علینقی وزيری تاسيس گرديده بود ‏نام نويسی کرد . تمام شاگردانی که در مدرسه وزيری ويولن می نواختند تحت تعليم استاد صبا بودند و وزيری در انديشه ايجاد ‏ارکستر و آهنگسازی بود .‏ يکی از آهنگهايی که در آن زمان توسط کلنل وزيری ساخته شد و بعدها در راديو تهران به خوانندگی استاد ‏عبد العلی وزيری اجرا شد ترانه معروف " خريدار تو "  بود و اين ترانه ذوق وعلاقه خالقی را به فراگيری فنون ‏موسيقی چنان دامن زد که تحصيلات خود را از سال سوم دبيرستان رها نمود. اما بعد از چند سالی احساس ‏کرد که موسيقی در کنارش احتياج به دانش وادبيات دارد لذا تحصيلات دبيرستان خود را به پايان رساند و در ‏سال 1313 در رشته فلسفه و ادبيات از دانشسرای عالی به اخذ درجه ليسانس نائل گرديد .‏

روح الله خالقی علاوه بر عضويت شورای عالی موسيقی ، رياست و رهبری ارکستر انجمن موسيقی ملی ‏و بعدها رهبری ارکستر شماره 1 قديم و جديد را به عهده گرفت.‏

بدون ترديد خالقی از بزرگان موسيقی ما به حساب مي آيد که با ايجاد انجمن موسيقی ملی وهنرستان ‏موسيقی خدمات گرانبهايی به موسيقی ايران نموده است.‏

سرود ماندگار " ای ایران " از شاهکار های او است .

پس از سال 1338 رهبری ارکستر گلها را بنا به درخواست رئيس وقت راديو پذيرفت.‏

آخرين سفر خالقی به منظور ديدار دخترش و مداوای زخم معده خود بود که متاسفانه بازگشتی در بر نداشت.‏ و ايشان در 21 آبان 1344 در شهر سازبورگ ديده از جهان فرو بست.

آثار دیگر :

بوی جوی مولیان ( ترانه ی چنگ ) ( از آلبوم منتخب گلهای رنگارنگ از بنان)

ای ایران ( از آلبوم شاخه گل 10 از بنان)

مرغ شب ، نغمه نوروزی ، خوشه چین ، خاموش

کتاب‌های نظری به موسیقی و سرگذشت موسیقی ایران نیز ، از جمله تالیفات ایشان است.

وی نوازنده و مدرس تار و سه تار است  و از اساتید برجسته موسیقی ایران به شمار می آید . به تشویق برادر بزرگ خود آموزش تار را آغاز نمود و در سال 1342 استعداد خود را دراین زمینه با کسب جایزه نخست درجشنواره موسیقیدانان جوان نشان داد . پس از اتمام دوره تحصیل درسال1343 به تهران آمد و به محضر حبیب الله صالحی و علی اکبر شهنازی راه یافت و در کلاسهای شبانه هنرستان موسیقی با مکتب وزیری و تئوری موسیقی غربی آشنا گردید که حاصل آن همکاری با ارکسترهای هنرستان و صبا بود که زیر نظر حسین دهلوی اداره میگردید . ورود به دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران و آموزش ردیف میرزا عبدالله  با نورعلی خان برومند سر آغاز نوینی برای حضور بیشتر وی در موسیقی بود که این آموزش تا آخرین دقایق حیات نورعلی خان برومند ادامه یافت . لطفی ردیف آوازی و تصنیف قدیمی را نزد عبدالله دوامی و سه تار را نزد سعید هرمزی آموخت . اوپس از تاسیس مرکز حفظ و اشاعه موسیقی رادیو و تلویزیون ایران با مدیریت فنی برومند در جشن هنر شیرازشرکت کرد که حاصل آن بازسازی و احیای مکتب سید حسین طاهرزاده بود . محمدرضا لطفی به مدت سه سال به عنوان مربی آموزشی با کانون پرورش کودکان و نوجوانان و دو سال در مرکز گرد آوری و شناخت موسیقی رادیو و تلویزیون به همکاری پرداخت . او از سال 1353 به همکاری با رادیو ایران و گروه موسیقی دانشگاه تهران مشغول گردید و طی این مدت گروه شیدا را پایه گذاری نمود که حاصل آن بازسازی آثار شیدا ، عارف ، درویش خان ، رکن الدین مختاری و... بود. اوپس از پیروزی انقلاب اسلامی به مدت یکسال و نیم سرپرستی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران را عهده دار بود و در همین سالها به اتفاق حسین علیزاده و سایر همکاران گروه شیدا و عارف ، به تاسیس کانون فرهنگی هنری چاووش همت گماشت که حاصل این فعالیت 9 كاست ، موسیقی چاووش است .

                      
لطفی به دعوت فونداسیون چینی و نیز برای شرکت در یک سمینار راهی ایتالیا گردید و کنسرت هایی را در شهر رم ، فلورانس ، بلونيا و ... اجرا نمود . او در سال 1364 با مهاجرت به خارج از کشور دور تازه ای از فعالیتهای هنری خود را آغاز نموده است و با تاسیس مراکز فرهنگی و هنری شیدا در کشورهای مختلف و برگزاری کنسرتها و سمینارهای گوناگون ، به شناساندن موسیقی قدیمی ایران مبادرت می ورزد . ازجمله آثار ، فعالیتها و کنسرتهای ایشان میتوان به تصنیف های " بمیرید بمیرید" ، " به یاد عارف " ، " داروک" ، " ناز لیلی"،" کوچه سار شب " ، " کنسرت نوا " ، " کنسرت راست پنجگاه ( جشن هنر شیراز) ، کنسرت سه گاه ( کنسرت طوس) ، بازسازی آوازهای قمر ، بازسازی آثارگذشتگان ، به یاد درویش خان ، به یاد طاهر زاده ، چاووش 1 (به یاد عارف) ، چاووش 2 (شب نورد ) ، چاووش4 ، چاووش 6 ، چاووش 8 ، چاووش 9 ، آلبوم کتاب و صفحه گرامافون موسیقی آوازی ایران ( ردیف عبدالله دوامی ) ، نوارهای ردیف موسیقی ایران ، چشمه نوش ، رمز عشق ، پرواز عشق ، بسته نگار ، کنسرتهای انفرادی در شهرهای مختلف ایتالیا ، کنسرتهای متعدد در شهرهای لس آنجلس ، سان تیاگو ، سانفرانسیسکو ، شیکاگو، بوستن ، نیویورک و واشنگتن به همراهی حسین علیزاده اشاره کرد . دهها تصنیف و قطعه ضربی دیگر از جمله تصنیف حصار و پیش درآمد اصفهان ، تعداد زیادی بداهه نوازی در دستگاههای مختلف ، کتابهای " شور مادر دستگاههاست " ( منتشر نشده ) ، ( کتاب سال شیدا ، چهار جلد ) و تعدادی مقاله و... از دیگر فعالیت های اوست .

همایون شجریان ، فرزند چهره شاخص ایران ، در 31 اردیبهشت 1354 در تهران در خانواده ای سرشار از موسیقی چشم به جهان گشود . از کودکی علاقه به موسیقی و ریتم در او نمایان بود تا با تشخیص پدر نزد استاد بی همتای تنبک شادروان ناصر فرهنگفر به فراگیری تنبک و شناخت ریتم که اساس موسیقی است پرداخت و چند سالی هم نزد جمشید محبی ادامه داد .  از ده سالگی در کنار خواهران خود نزد پدر آواز را شروع کرد و در دوران بلوغ روزانه تکنیک آواز و صداسازی را به صورت فشرده فرا گرفت . در همان به هنرستان موسیقی رفت و کمانچه را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد و در خارج از هنرستان به ادامه فراگیری آن نزد اردشیر کامکار پرداخت . از سال 1370 پدر و گروه آوا را در کنسرت های آمریکا ، اروپا و ایران با تنبک همراهی کرد و از سال 1378 به بعد در صحنه کنسرت ها با پدر همخوانی را آغاز نمود . همایون در چندین دوره کنسرت های خارج از کشور با بزرگان موسیقی ایران به صحنه رفته است .

برخی از آلبوم ها :

نسیم وصل به آهنگسازی محمدجواد ضرابیان « اولین کاست و برنامه ای است که همایون شجریان به تنهایی خوانندگی آن را به عهده داشت . » - نا شکیبا