طبعاً هم نشينی با او و دوستان هنرمندش برای علی اصغر نوجوان ، موهبتی بزرگ بود و سبب پيشرفت های بيشتر او می شد . علی اصغر به گفته خودش ، در هجده سالگی ديگر به مرز مهارت رسيده بود و می توانست در محافل و کنسرت ها ، هنرنمايی کند در این بین علی اصغر جوان مجذوب ساز تازه وارد ويولن شد و بيست و پنج ساله بود که نواختن آن را نيز فرا گرفت .

علی اصغر بهاری از سال ۱۳۳۲، از سوی " جواد معروفی " که برنامه های موسيقی راديو را زير نظر داشت به همکاری با اين سازمان دعوت شد . بهاری که می ديد روز به روز بر شمار نوازندگان ويولن افزوده می شود و حدود سی چهل سال می شود که کمانچه متروک افتاده است ، انديشيد که بهتر است به جای ويولن ، به تيمار کمانچه سنتی بپردازد . معروفی نيز اين انديشه را پسنديد و نوای زيبای کمانچه بهاری ، برای نخستين بار از راديو پخش شد .

از آن پس بهاری نيز چون هنرمندان برجسته ديگر، ابولحسن صبا و مرتضی محجوبی و حسن کسايی و احمد عبادی و رضا ورزنده ، از تکنوازان ثابت قدم راديو به شمار آمد . بهاری خود در مورد نخستين برنامه تکنوازی خود در راديو و بازتاب آن گفته است :

 "همان روز اول که من کمانچه زدم ، ناگهان برنامه شهرت فوق العاده ای پيدا کرد . حتی خود من تصور آن را نمی کردم که اين ساز فراموش شده ، آنقدر طالب داشته باشد . از همه جا به سراغ من آمدند . موسيقیدان هايی هم که قبلاً مرا نمی شناختند ، با من آشنا شدند و مرا به ادامه کار با کمانچه تشويق کردند ... ."

چندی بعد ، " روح الله خالقی " رئيس هنرستان عالی موسيقی ، از علی اصغر بهاری خواست که کلاسی برای کمانچه را در هنرستان اداره کند و از آن گذشته با ارکستر سازهای ملی به همکاری بپردازد . برخی از شاگردان پيشرفته ويولن ، به توصيه خالقی ، در کلاس کمانچه بهاری به شاگردی نشستند و بعدها خود به نواختن کمانچه در ارکسترها پرداختند . رفته رفته شهرت بهاری فراگيرتر شد و بيشتر مراکز آموزشی موسيقی برای کمانچه او نيز کلاسی بنياد کردند از جمله می توان از مرکز حفظ و اشاعه موسيقی وابسته به سازمان راديو و تلويزيون ايران و بخش موسيقی دانشکده هنرهای زيبا ، در دانشگاه تهران ياد کرد . در مرکز حفظ و اشاعه بهاری ، علاوه بر تدريس ، رديف کمانچه را نيز به تمامی نواخته و به ضبط درآورده است.

علی اصغر بهاری در سال های پيش از انقلاب ، به دعوت مراجع فرهنگی بين المللی سفرهای متعددی به کشورهای آسيايی و اروپايی داشته است . او در اين سفرها علاوه بر شرکت در کنسرت های موسيقی ملی ، نواخته های خود را به بنگاه های ضبط صفحه سپرده است . برخی از صفحات موسيقی سنتی ايران که از سوی يونسکو ، انتشار يافته ، نواخته های کمانچه بهاری را نيز در خود دارد . حضور علی اصغر بهاری در جامعه موسيقی ايران گذشته از جاذبه هايی که در اجرای موسيقی سنتی پديد آورده ، تاثيری دراز مدت و مستمر نيز در جامعه بر جای نهاده است . اينک کمتر گروه سنتی موسيقی را می توان يافت که کمانچه در آن نباشد .

 علی اصغر بهاری این استاد فرهیخته در بیستم خرداد ۱۳۷۴ دارفانی را وداع گفت .

 یادش گرامی